نوشته های پیشینروسری آبی
دهانم پر از دوستت دارم است...
درباره وبلاگ
پنجره ايست براي فوت كردن به پيشاني بخش اندكي از بشريت. براي ترغيب يا تحريص ديگران به خوردن بي اندازه نمك،شكر،كلمه و خلاصه هر چه كه پيشتر براي نخوردنش دست و دلمان مي لرزيد. پوشيدن جوراب سوراخ، وقتي كه از رنگ جورابمان خوشمان مي آيد. دويدن در شلوغ ترين نقطه شهر مثل بچه اي هفت ساله. خلاصه تر بگويم، زيستن آنگونه كه عشقمان مي كشد.آنگونه كه دلمان ميخواهد،طوري كه انگار خودمان مركز جهانيم و جهان ارث پدرمان است.خوابيدن به هيئت يك اسطوره،خنديدن به هيئت يك اسطوره، دوست داشتن به هيئت يك اسطوره...آآآآآآي ي ي ي...ميخواهيم اسطوره باشيم...به كسي چه مربوط؟
Powered By
BLOGFA.COM
نوشته های پیشین