تبریک نوروز

  نوروز را به این ها تبریك می گویم:

 

1-داستان های من و فاطی  2-محمود طلوعی  3-احسان كماسی  4-بیژن نجدی  5-محمود محمودی  6-عمران صلاحی  7-مهدی اخوان ثالث  8-ژان لوك گُدار  9-بهنام بشیری    10-حامد جهانگرد  11-فرشید طلوعی  12-امیر حسین سیف  13-ابولفضل رضائیان     14-محسن نامجو  15-حاج قربان سلیمانی  16-پریسا نامور  17-بهاره فولاد مهر       18-جلال قلیچ زاده  19-سالار ذولفقاری  20-سپهر فلّاح  21-جیم جارموش       22-امیر علی كریمی  23-خیابان هزارویكشب 24-ناظم حكمت   25-محمد صالح علا   26-ریاض احمدزاده  27-علی بهنام  28-بهرام بهزادیان  29-عطِّار 3ساعدباقری         31 -احمدرضا احمدی   32-محسن رئوفی  33-حسین منزوی  34-قیصر امین پور

35-هفت سین  36-ماهی های گُلی  37-محسن محمد علی نژاد                                 38-علی وجدانی            39-محمد كرمی

40- امام رضا  41-مجتبی جوكار  42-تاكسی های دانشگاه شهید باهنر                       43- حمید سرپرست         44- اسماعیل اقبالی  45- مهدی قهاری  46- فروغ فرخ زاد  47- همایون شجریان         48- تحریة نشریه ستون آزاد  49- آقای موحدی          50- حنا دختری در مزرعه    51-مرجان  52-لئونارد كوهن  53-قاسم  54-ماهی های گُلی  55-بوفة دانشكده فنی دانشگاه فردوسی  56-دانشكده مدیریت دانشگاه تهران            57-سهیل محمودی   58-سوپر یاسر  59-حشراتی كه در روزهای خانه تكانی عید،  مردند   60- سید رضا 61-امیر مجد   62-مصطفی شیر غلامی     63-مقداد حاجی پور   64-سریال استاد شهریار 65-عدس پلو با سالادشیرازی  66-سویا  67-اتاقم در مشهد     68-دكتر شهرام گلستانی  69-زرتشت اخوان ثالث  70-حامد جاهدی  71-ساندویچی دِنُن(به كرمانی)   72-سعید صباغی    73-جواد پاكروان

 

و

 

همه آنهایی كه به یادشون هستم...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

كدام ساعت شني بهار را زاييد؟

 

 

کدام ساعت شنی بهار را زاييد؟

کدام فصل پيرهنی دارد گرم‌تر از تابستانی

که من عاشق دختر همسايه‌ام

بودم؟

همان سال چه گريه‌هايی ريخت از تن پاييز

و چه ارقام خسته‌ای افتاد

از صفحه‌ی غروب ساعت ديواری

انگار زمستان بود که عقربه‌های همان ساعت

لغزيدند تا کنار هم

افتادند درست در جای خالی شش و نيم

و حالا من پير شده‌ام

همچنان که دختر همسايه

بی هيچ خاطره از شش و نيم.

 

                                                                       بیژن نجدی

 

 

حال و حوايي از ترنج و بلوچ

 

حال و حوایی از ترنج و بلوچ عنوان اولین مجموعه شعر حامد عسگری شاعر جوان اهل شهرستان بم (متولد 1361) است كه انتشارات ودیعت كرمان آن را در تیراژ دو هزار نسخه تابستان امسال منتشر كرده است. كتاب 70 صفحه‌ای حامد عسگری مقدمه‌ای به قلم محمدعلی بهمنی دارد و دربردارنده 29 غزل، دو چهارپاره و تعدادی رباعی و دوبیتی است. غزلهای حامد دارای لحنی صمیمی و با چاشنی طنز است و بقول بهمنی سهمی نیز از شیرینكاریهای زبانی با خود دارد.

غزلهای حامد به‌رغم شورانگیزی و شیطنت، هنوز فاقد زبانی منسجم و یكدست است و همنوا با محمد علی بهمنی باید گفت این مجموعه با همه زیبایی‌هایش حاصل پرباری برای او نیست و باید چشم امید به آثار بعدی او داشت. وبلاگ حامد عسگری را پیش ازین معرفی كرده‌ام.

با هم به سیاحت اولین غزل این مجموعه می‌رویم:

 

 

لبخند بزن، تازه كنی بغض «بنان» را

بخرام، برآشفته كنی «فرشچیان» را

تلفیق سپید و غزل و پست مدرنی

انگشت به لب كرده لبت منتقدان را

معراج من این بس كه درین كوچه بن بست

یك جرعه تنفس بكنم چادرتان را

دلتنگی حزن‌آور یك كهنه سه تارم

برگیر و برآشوب و بزن «جامه‌دران» را

ای كاش درین دهكده پیر بسوزند

هرچه سفر و كوله و راه و چمدان را

شاید تو بیایی و لبت شربت گیلاس

پایان بدهد این تب و تاب، این هذیان را

عاروسِ غزلهای منی بی برو برگرد

نگذار كسی بو ببرد این جریان را

 

 

 

نگاهي برStealing Beauty ساخته برناردو برتولوچي

در ستایش زنانگی، در ستایش دوشیزگی

 

 

 

 

اگر بگویم هستی ماهیتی زنانه دارد به من نمی خندید؟ كائنات با عمصر زنانه اش بر پای ایستاده است.

داستان آفرینش را رها كنیم-آدم به وسوسه حوا از بهشت به زمین هبوط كرد. فرض هم كه این راست باشد، این هم دلیلی براین مدعاست كه زنان سرنوشت بشریت را عوض كردندع از همان آغاز. این، همه به مددِ خالق بودن زنان است. به دلیل زاینده بودن زنان است. و این ابزار محیط بودن زنان بر جهان است، چه آنهایند كه زندگی را می آفرینند. برتولوچی با فیلمش-Stealing Beauty- به ستایش تلاش یك دختر جوان برای پاسداشت ثروت اسطوره ایش، یعنی دوشیزگی اش میپردازد. گویی زنان در هیئت ثروتمند ترین، موجودات جهان به این جهان قدم می گذارند. دختر مورد بحث ما با اینكه تربیت شده فرهگ آمریكایی ست، اما ژنِ شرقی گونه ای دارد، تن به هر نوع ارتباطی نمی دهد چه، در انتهای فیلم هم می بینیم كه خون ایتالیایی در رگ های اوست. فیلم، روایت تلاش دختری است كه با یافتن دفتر چه خاطرات مادر خود، به دنبال پدر واقعی اش می گردد. در این میان شخصیت دختر در انتخاب و تمیز عشق واقعی از حبابی! به گونه ای دایره وار شكل می گیرد. در این میانع نویسنده ای-با بازی Jeremy Irons- نقش مرشد او را دارد. مرشدی كه خود تا دقایق پایانی فیلم نقش پدر را برای او ایفا می كند. برتولوچی داستان خود را در فضایی محدود و خانوادگی روایت می كند و در این میان در بطن داستان اصلی خود-ماجرای دختر- داستان های فرعی را هم جای می دهد؛ داستان دختر خانواده ایتالیایی و نامزد او، ماجرای پدر خانواده و همسر او و...

دختر راههای متعددی را برای باز كردن این گره-ترس از هم بستر شدن با یك مرد- امتحان می كند. رجوع او به عشقی در سالهای دور از این نوع است، كه البته راه به جایی نمی برد.

اما در نهایت با یافتن پدر واقعی خود، این مسئله به گونه ای ساده حل میشود. برتولوچی  به خوبی عناصر فرهنگ ایتالیایی را در فیلم خود قرار داده-محوریت خانواده، روابط اجتماعی باز اما قابل تامل، تا برخی رفتارهای آشكار انسانی، مانند پر سر و صدا بودن ایتالیایی ها تا غذا خوردن شلوغ آنها، از فیلم او تصویری واقعی از جامعه ایتالیا به دست می دهد. برتولوچی فیلم آرامی دارد، البته. ریتم كندی دارد. اما داستان به خودی خود با حساسیت ذاتی كه دارد بار این مسئله را به دوش می كشد. فیلم گاهی اوقات به نماهایی باز-LONG SHOT- از طبیعت اكتفا می كند و به مدد نمایش سادگی و در عین حال پیچیدگی آن به روایت تنش ها، دغدغه ها و آرزوهای دختر می پردازد، واین خود سازگاری هوشمندانه بین طبیعت و زن را به خوبی نمایش می دهد. و این همان زنانه بودن طبیعت را نیز به ذهن می آورد. فیلم را می شود به واسطه نام برتولوچی كه پیش از این استادی خود را نشان داده(آخرین تانگو در پاریس، خیالباف ها و...) دید.

 

نیچه در چنین گفت زرتشت(ترجمه داریوش آشوری) از قول زرتشت می گوید: كمال زن در آبستنی است.

 

 

كاري به عشق ندارم!

 

 نه !

کاری به کار عشق ندارم

                               من هیچ چیز و هیچ کس را دیگر

                                                                       در این زمانه دوست ندارم

انگار

                 این روزگار چشم ندارد من و تو را

                                                             یک روز خوشحال و بی ملال ببیند

زیرا هر چیز و هر کس

                        که دوست تر بداری

                                       حتی اگر یک نخ سیگار یا زهر مار باشد

                                                                                  از تو دریغ میکند

پس با همه وجودم خود را زدم به مردن

تا روزگار دیگر کاری به کار من نداشته باشد

این شعر را هم نا گفته میگذارم  ....

تا روزگار بو نبرد ....

                          گفتم که ...

                                   کاری به کار عشق ندارم ! 

          

                                                                                                                                                                                           قیصر امین پور

 

 

من و فاطي(6)

 

اساسا شبایی كه هوا گرم میشد رو پشت بوم می خوابیدن. همه این كارو می كردن. من و جعفر كه همیشه بالا ی درخت بودیم. من فقط برای مدرسه رفتن و اینكه سری به خونه بزنم از رو درخت انجیر میومدم پایین.

اون شب، هنوز داشتم تو رختخوابم به سرنوشت بی در و پیكر هاج زنبورعسل فكر می كردم، به اینكه آخر این كارتون چی میشه. جعفر داشت گوشاشو می خاروند.

فاطی بالای پشت بوم داشت جدول ضرب حفظ می كرد؛ دو دو تا، چهارتا...دو سه تا، شیش تا...

یهوصدای فاطی قطع شد. من زودتر از جعفر فهمیدم. نشستم رو پشت جعفر، پریدیم رو پشت بوم.

این ور و اون ور رو نگا كردم.

 فاطی ماهی گُلی عید رو شبا با خودش میبرد رو پشت بوم...

نگا كردم...تو تُنگ آب دوتا ماهی داشتن شنا می كردن...یكیشون داشت قُلُپ قُلُپ تو تُنگ یه چیزی میگفت.

گوشم و بردم نزدیك تر...

فاطی رفته بود تو تُنگ آب...

فاطی داشت جدول ضرب حفظ می كرد!

 

                                                          دو دو تا، چهارتا...دو سه تا، شیش تا...

 

 

من و فاطي(5)

فاطی عادت نداشت مسواك بزنه! شبا دهنشو وا  می كرد و می گرفت رو به ماه، صبحا هم همینطور، رو به خورشید. اینجوری مسواك می زد. من و جعفر-گربه محل- هم ، همین كارو می كردیم.

جعفر، یه پهلو روی شاخه درخت چنار دراز كشیده بود و داشت ماه و نگاه می كرد. می گفت اگه پلنگ می شدم، ماه و یه جور دیگه می دیدم. بعد زیر لب شعر پلنگ حسین منزوی رو خوند.

من داشتم تمرینای ریاضی رو حل می كردم. در خونه فاطی اینا وا شد، فاطی با آقای بابای فاطی اومد بیرون. می خواست بره دكتر.

ظهری، گفته بود جلد شناسنامش درد می كنه.

دوباره، قیصر امین پور خونده بود؛

 

درد های من جامه نیستند

تا ز تن در آورم

درد های من نهفتنی ست                                                        درد های من نگفتنی ست

دردهای من گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه است

مردمی كه چین پوستینشان

مردمی كه رنگ روی آستینشان

جلد كهنه شناسنامه هایشان

درد می كند

من، ولی تمام استخوان بودنم

لحظه های ساده سرودنم

درد می كند

 

من و جعفر هم شناسنا مه هامون درد می كرد.

من و جعفر هم سوار فولوكس سبز رنگ غورباغه ای آقای بابای فاطی شدیم. من و فاطی و جعفر، سه تایی نشستیم رو صندلی جلو. پنجره باز بود. بابای فاطی، صاحبدل بود.

باد می پیچید تو صندلی عقب...

دور میدون آزادی، جعفر میو میو كرد.

من و فاطی خندیدیم.

بابای فاطی هم كه صاحبدل بود، خندید.

جلدای شناسنامه ها مون هم خندیدن.

آی... خَن...دی..دَ...ن ن ن ن...

                                                      آی خَن...دی..دَ...ن ن ن ن..

 

من و فاطي (4)

فاطی داشت هندونه می خورد، رو پله های دم در نشسته بود. من و جعفر هم داشتیم نون بیاركباب ببر، بازی می كردیم.

جعفر، سبیلای بلندی داشت. موهای لخت، چشاش تو شب می درخشید، مثه یه ستاره. عاشق بالا رفتن از درخت بود. من رو درخت انجیر می نشستم، اون رو درخت چنار. فقط من و فاطی، جعفر صداش می كردیم. خیلی آقا بود. قدر شناس بود و مهربون. عاشق خوابیدن زیر آفتاب بود. می گفت الگوش، ریز علی، دهقان فداكاره.

جعفر...گربه محل بود.

دم دمای عصر بود. كرمون به گرمی میزد. جعفر دستاش و گذاشت زیر چونَش و گفت:

 من پیرم،

 پیرتر از تو،

 كه بر پلّه های این ایستگاه متروك ، ساعت حركت قطار بعدی را

                                       از من می پرسی.

جعفر به من و فاطی خندید و گفت: از حسین منزوی بود.

نگاه دوباره ای به من و فاطی كرد و گفت: دارم می رم مشهد، با قطاررررررر...

من و فاطی چشامون نم كشید.

دلمون واسه جعفر تنگ می شد.

جعفر پرید تو دامن فاطی.

 

جعفر میرفت مشهد...با قطارررررررررررر...

 

درستايش يك خراساني طغيان گر

یادی از محسن نامجو و آیین او

 

 

خوب به خاطر دارم زمسان 3 سال پیش بود، در منزل دوستی ئر كرمان، خیابان شفا، مهمان بودم، دوستی خراسانی. آنجا بود كه برای اولین بار نامجو، مو را بر تن سیخ كرد! باورم نمی شد چه چیزی می شنوم. اولین قطعه، قطعه "چَشمی و صَد نَم " بود. همان شب نامجویی شدم. پوستین نامجو را بر دوشمان انداختیم و دنبال گوش مَحرَم می گشتیم. اولین پاتوق نانجویی ها، كافی شاپ مَكس شد هر شب، ساعت 7 به بعد، نبش خیابان میثم.

خیلی ها در كرمان نامجو را از طریق همین مكان شناختند. خیلی ها می آمدند تا نامجو گوش كنند. هنوز نامجو در شهر های بز رگتر هم شناخته شده نبود چه برسد به كرمان. ما سرمان درد می كرد برای تبلیغ او. بعضی با حیرت و بعضی با شوق او را می شنیدند. نامجو دل خوشمان می كرد؛ هم به سنّت میزد و هم به تجدّد و این برای مایی كه از بی میلی هم نسلان مان به موسیقی سنّتی آزرده بودیم، فرصتی برای قد علم كردن بود. نامجو روسپیدمان كرده بود. خون خراسانی اش او را به طغیان در برابر تمام عرفِ موسیقیایی روزگار رسانده بود. حاصل این عصیان در كنار همه نقاط ضعف اش(كه حتمن خالی از ضعف هم نبود)، طعم آشتی میداد.

 حُالا خیلی ها كه حتی تحمل چند ثانیه شنیدن سه تار را نداشتند، به راحتی صدای سه تار نامجو را همراه با ترانه ای كه رنگ پست مدرنیسم، صورتش را ارغوانی كرده بود، می شنیدند. این مختصّ قشر تحصیل كرده نبود. فراموش نمی كنم صاحب پیتزا فروشی بالای كافی شاپ مَكس را، كه از صبح تا شب هر وقت از كنار مغازهاش رد می شدی صدای نامجو را می شنیدی، حال آنكه او دانشجو نبود یا تحصیلات خاصی هم نداشت. نامجو باغبانی می كرد و می كند، چطور؟ نامجو پیوند می زند بر تن مخاطبش. انگار مخاطب یك درخت است. آمیزهای از طیف های گوناگون موسیق را، كنار هم می گذارد ودر ذهن مخاطب پیوند می زند. نامجو ذهن مخاطب ایرانی را در این هیاهویی كه موسیقی نام گرفته، غسل تعمید        می دهد.

همین بس كه دوباره بسیاری را به رِنگ ها و گوشه های موسیقی ایرانی آشنا كرد.

حالا دوباره صدای ساز ایرانی؛ ماهور، شور، بیات ترك، حافظ، مولانا، قران و...در اتومبیل، خانه، mp3 player ها شنیده می شود. واین به بركت ایستادگی نامجو بوده است. ایستادگی او در برابر زخم زبان ها، بی مهری ها و...

نامجو در قامت یك ابومسلم خراسانی دیگر، قد علم كرد. با آیینی موسیقیایی.

در ادامه می توانید در آدرس زیر متن مصاحبه محسن نامجو را با هفته نامه شهروند امروز، بعد از بازگشتش از سفر اروپا بخوانید.

 

 

               http://www.mohsennamjoo.at/web_pages/namjoo.html

 

شعري از افشين يد الّلهي

گاهی تمام حادثه از دست می رود

گاهی مسیر جاده به بن بست می رود

گاهی همان کس که دم از عقل می زند

در راه هوشیاری خود ، مست می رود

گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست

وقتی که قلب خون شده بشکست ، می رود

اول اگر چه با سخن از عشق آمده

آخر خلاف آنچه که گفته است ، می رود

گاهی کسی نشسته که غوغا به پا کند

وقتی غبار معرکه بنشست ، می رود

اینجا یکی برای خودش حکم می دهد

آن دیگری همیشه به پیوست می رود

هر چند مضحک است و پر از خنده های تلخ

بر ما هر آنچه لایقمان هست می رود

         ***************

بیراهه ها به مقصد خود ساده می رسند

اما مسیر جاده به بن بست می رود

 

                                    افشین ید اللهی